Nowa płyta po wielu wielu latach, jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich zespołów reggae, świetny koncert na świetnym festiwalu....

Gedeon Jerubbaal "Okręty kolumba"

Premiera na festiwalu w Ostródzie, w sklepach stacjonarnych  we wrześniu. 

Spis utworów:

1. Intro – Wielki mistrz,

2. Małe wojny,

3. Do Jahwe,

4. Sumienie wojownika

5. Okręty Kolumba,

6. Jedna miłość jedna nienawiść,

7. Wszelka przyczyna,

8. Never too late,

9. Cichy Brzeg,

10. Sudany nights,

11. Trójkolorowe słońce,

12. Duch starej europy.

posłuchaj promomiks:

Poniżej tekst jaki Ruta napisał specjalnie dla nas!

Gedeon jest jednym z najdziwniejszych zespołów reggae jakie kiedykolwiek działały w Polsce. Kluczowa kapela, istotna, tworząca pierwsze brzmienia polskiego roots, dająca pierwsze emocje najstarszym zagorzałym fanom, teoretycznie popularna i osiągająca komercyjny status w latach 80. nigdy nie wydała swojej własnej płyty. Jak to się stało,  jak można było do tego dopuścić?

Zdaje się, że wtedy było można zaniedbać wszystko. Dwa single, dwa kawałki na nieciekawej składance, jeden kluczowy na amerykańskiej kompilacji w miksie Adriana Sherwooda, ściemnione nagrania z poznańskiego studia, z prób domowych, z koncertu Reggae Is King, z innych koncertów, z późniejszych komputerowych remiksów. Chaos. Gedeon Jerubbaal nigdy nie wszedł do studia, aby zrealizować dobrze przemyślany materiał, a nawet jeśli wszedł, to nigdy nic nie zrealizował.

Każdy z nas, jako autor, muzyk, kompozytor, chciałby zostawić po sobie jakiś rozsądny ślad, coś znaczącego, coś o czym mógłby powiedzieć, tak, to ja, to mój przekaz, moje słowa, moja wibracja, moja muzyka. Nie udało się tego zrobić muzykom Gedeona, nie w sposób zorganizowany, zaplanowany, nie w ramach rozsądnego projektu nagraniowego. A jednak, tysiące słuchaczy w Polsce (i nie tylko) znają Gedeon, pamietają go sprzed trzech dekad, rozpoznają jego brzmienie, czują klimat, przekaz, unikalną atmosferę związaną z działaniami tego zespołu. Jak to jest możliwe, skoro nie istnieją żadne płyty, żadne profesjonalne wydawnictwa? Odpowiedź jest jedna. Bezpośredni kontakt z publicznością.

To, czego nie potrafił dać słuchaczom w formie nagrań studyjnych, Gedeon Jerubbaal oddawał z nawiązką w postaci koncertów, często długich, wyczerpujących, „pod włos” w najodleglejszych nawet i zupełnie niejamajskich zakątkach Polski. Jaki zespół roots lat 80. zagrał jednego lata koncerty we Wschowie, Kaczkach Średnich, Chrzypsku Górnym i Rokietnicy, nie zapominając przy tym o dużych festiwalach w Brodnicy czy Gorzowie, ani o pulsującej (no, może pikającej) akademickiej scenie klubowej w dużych miastach? Trudno w to może dziś uwierzyć, ale zagranie przez zespół reggae pięćdziesięciu koncertów w ciągu roku było nie lada wyczynem. Gedeon robił to i co więcej, był jednym z niewielu zespołów niezależnych jakie potrafiły utrzymywać się tylko z grania w tamtych latach, niechętnych przecież jakimkolwiek formom niezależności.

Nagrania studyjne to rzadko (w latach 80.) jakiekolwiek dzieła sztuki. Zespoly starały się raczej uratować co się dało z ich naturalnego brzmienia, atmosfery; pierwsze albumy Daabu i Izraela sa tego najlepszym przykładem. Gedeon, co za ironia, uniknął tego bolesnego doświadczenia, gdyby wydał w roku 85. album pewnie dzisiaj by się go wstydził. Nie wydał, za to zagrał 260 koncertów w Polsce, 3 w Bułgarii i 1 w NRD. Wojaże zagraniczne nie były mocną stroną zespołu. Scenę lokalną miał jednak Gedeon rozpracowaną perfekcyjnie. To bezpośrednie obcowanie z ludźmi pod sceną, rodzaj misji jaką się czuło śpiewając o Jah czy trójkolorowym słońcu w miejscowościach, w których nikt jeszcze o nich nie słyszał, rodzaj cudownego pojednania z publicznością na rok po roku coraz liczniej odwiedzanych festiwalach, to wszystko stało się integralną częścią czucia, myślenia, rozumienia tych kilku(nastu) ludzi którzy tworzyli Gedeon Jerubbaal w latach 80.

To nie przypadek sprawił, iż dwa (jedyne) oficjalne wydawnictwa Gedeona zawierają bogaty materiał koncertowy. Druga strona kasety Najstarsze Przymierze 1983-88 (Mami Tapes 1997), to zapis znakomitego koncertu jaki zagraliśmy na pierwszej edycji Reggae Is King w Poznaniu w grudniu 1985. To klasyczny, witalny Gedeon z lat, jakie tylko najstarsi fani mogą jeszcze pamiętać. Czas niewinności, radości, przekonania kilku dwudziestolatków o tym, że wszystko w życiu do nich należy. Oczywiście, nic tak naprawdę do nas nie należało, koncert ten jednak odzwierciedla rodzaj optymizmu i beztroski, jakie czuliśmy w owym czasie. Nasz eklektyczny dysk Umrzesz niewolnikiem (Mami Records 2004)  prezentuje kilka kawałków z koncertu na Dziedzińcu Zamkowym w Poznaniu, który odbył się w lipcu 1997. Nowa dekada, nowe brzmienie. To Gedeon już z zupełnie innej szuflady, zespół niejako nie do rozpoznania, idący w dubowe tripy, niedbały, uwolniony od presji rynku i etykiety komercyjnego zespołu, jaką „cieszył się” w latach 80., szukający, odrzucający, nagle dający jeden koncert raz na kilka lat i sprawiajacy wrażenie, jakby nie mógł sobie poradzić z nadmiarem emocji, zaangażowania. Postanowiliśmy umieścić ten zapis na płycie, gdyż w danym momencie wydawał nam się bardzo szczery, uczciwy do bólu, otwierający przy tym zupełnie nowy rozdział w personalnej ekwilibrystyce zespołu. Gedeon Jerubbaal stał się wtedy bardziej ideą, niż obowiązkową współpracą tych samych, znających się od lat osób.

Przypadkowa niejako festiwalowa współpraca „nowego” Gedeona z Basstionem (Ostrów Wlkp. 2003) i Inity Dub Mission (Ostróda 2004), otworzyła zupełnie nowy rozdział w koncertowej historii zespołu. Dwie letnie trasy po najważniejszych (choć nie tylko dużych) polskich imprezach reggae zaowocowały kilkunastoma znakomitymi koncertami, które na zawsze zostaną w pamięci tak muzyków jak i słuchaczy, którzy mieli okazję w nich uczestniczyć. Rok 2007 został podsumowany filmem dokumentalnym (It’s Never Too Late, reż.J.Zydorowicz, wyd. Free Colours 10), unikalnym świadectwem tak koncertowej kondycji Gedeona, jak i potęgi polskiego roots reggae po trzydziestu latach istnienia. Rok 2008 znalazł swój najlepszy wyraz w zapisie koncertu, jaki Gedeon Jerubbaal i Inity Dub Mission dali 14-ego sierpnia w trakcie tzw. Koncertu 25-lecia Polskiego Reggae, razem z Baakszyszem, Izraelem i Daabem. Nie mieliśmy żadnych watpliwości co do tego, że to jedna z najlepszych żywych prezentacji tak naszego zespołu jak i polskiego reggae w ogóle. Wspaniała noc, wspaniała publiczność, wspaniała atmosfera. No i nareszcie Gedeon Jerubbaal o jakim marzyłem przez lata, solidny, osadzony, doświadczony, ale ciagle z iskrą radości jaką od tylu lat daje nam granie muzyki; Gedeon Jerubbaal po raz kolejny odmieniony, bogatszy brzmieniowo i pewny siebie, oferujący kulturowy przekaz i głębokie wibracje zupełnie nietypowe na dzisiejszej scenie reggae. Ta płyta musiała się ukazać, aby zamknąć tryptyk koncertowych wydawnictw Gedeona, jaki ciągniemy od trzech dekad z częstotliwością jednej płyty na dziesięć lat. Nieważne że mało. Liczy się to, że za każdym razem jest o niebo lepiej. Mam nadzieję, że podzielicie moje odczucia. Pozdrowienia dla wszystkich tych, którzy znają nas i słuchają od lat, a także dla tych, którym nasza płyta otworzy oczy i wskaże (być może) nowe ścieżki w długim procesie umierania, jaki naiwni nazywają życiem! Wybaczcie mi tę buddyjską końcówkę,

Love and Respect,

Symeon Ruta